นครสวรรค์ - วันนี้คุณยายยังเดินเหินได้ แต่ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง..เปิดเคล็ดลับยาย 4 แผ่นดิน อายุยืน 102 ปี ท่ามกลางลูกหลานดูแล กินแต่เกษตรธรรมชาติไร้สารเคมี อยู่มาตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เคยวิ่งหนีจรวดเข้าหลุมหลบภัยมาแล้ว เห็นข่าวสงครามยุคนี้น่าหดหู่
บ้านเลขที่ 51 หมู่ 2 ต.หนองกระโดน อ.เมือง จ.นครสวรรค์ คุณยายที่มีอายุยืนถึง 102 ปี อาศัยอยู่ ทราบชื่อคือ นางสำเภา พานแก้ว เกิดเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2468 ในช่วงสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ ยังทรงครองราชย์ และเป็นช่วงเวลาก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2
จากการลงพื้นที่พบว่านางสำเภาอาศัยอยู่ในบ้านไม้ยกพื้นสูงกลางพื้นที่ของครอบครัว โดยมีบ้านของลูกหลานและเครือญาติปลูกอยู่รายล้อมภายในบริเวณเดียวกันราว 5-6 หลังคาเรือน บรรยากาศเป็นครอบครัวใหญ่ที่คอยดูแลกันอย่างใกล้ชิด โดยนางสำเภามีบุตรรวม 7 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 5 คน ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ 6 คน และยังคงผลัดเปลี่ยนกันมาดูแลแม่อย่างสม่ำเสมอ
แม้จะมีอายุกว่า 1 ศตวรรษแล้ว แต่นางสำเภายังสามารถเดินเหินได้ตามปกติ เพียงแต่ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงเนื่องจากเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเกิดลื่นล้มภายในบ้าน อย่างไรก็ตามยังคงใช้ชีวิตประจำวันได้เองในระดับหนึ่ง ส่วนอาหารการกินในแต่ละวันลูกหลานจะนำอาหารมาจัดไว้ที่เพิงไม้หน้าบ้าน ซึ่งเป็นอาหารพื้นบ้านทั่วไป ไม่ได้มีเมนูพิเศษหรืออาหารบำรุงราคาแพงแต่อย่างใด
เมื่อสอบถามถึงเคล็ดลับของการมีอายุยืน นางสำเภาเล่าว่า ในอดีตตนประกอบอาชีพเกษตรกร ปลูกข้าว ปลูกพืชผัก และเลี้ยงสัตว์ไว้จำหน่ายและบริโภคเอง ทำให้ได้กินอาหารที่ปลูกเองตามธรรมชาติ อีกทั้งสมัยก่อนการทำเกษตรในพื้นที่ยังแทบไม่ใช้สารเคมีเหมือนปัจจุบัน จึงอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สุขภาพแข็งแรง ขณะเดียวกันตนเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มแย้ม และใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอด
นางสำเภายังเล่าย้อนความทรงจำในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ว่า เหตุการณ์ความขัดแย้งในสมัยนั้นเคยลุกลามมาถึงพื้นที่จังหวัดนครสวรรค์ ทำให้ชาวบ้านต้องคอยเฝ้าระวังภัยอยู่ตลอด เมื่อเห็นอาวุธจรวดลอยมาแต่ไกลก็ต้องรีบวิ่งหนีไปหลบในหลุมหลบภัย ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านประมาณ 1 กิโลเมตร แม้จะเป็นช่วงเวลาที่น่าหวาดกลัว แต่ก็ยังไม่เท่ากับความตึงเครียดของสถานการณ์สงครามในโลกปัจจุบันที่ยายติดตามข่าวสารอยู่ ทำให้รู้สึกหดหู่ใจ และไม่อยากเห็นความขัดแย้งลุกลามจนกลายเป็นสงครามโลกครั้งใหม่เหมือนที่เคยประสบมาในอดีต
ปัจจุบันนางสำเภายังคงใช้ชีวิตท่ามกลางลูกหลานในครอบครัวใหญ่ที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด และยังถือเป็นหนึ่งในผู้สูงอายุที่มีอายุยืนของชุมชน สะท้อนวิถีชีวิตเรียบง่ายของคนรุ่นเก่าที่เติบโตมากับการทำเกษตรและการพึ่งพาธรรมชาติ
