“พุทธ อภิวรรณ” สะอื้นเล่าสิ่งที่เสียใจที่สุดในชีวิต ทุ่มเทชีวิตบ้างานจนหลงลืมเวลาให้กับครอบครัว สุดท้ายวันที่คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จมีบ้านหลังใหญ่กลับพบว่าแม่เป็นอัลไซเมอร์ ทุกวันนี้ได้แต่นั่งมองคนอื่นใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ฝากถึงใครที่ยังมีครอบครัวอยู่ใส่ใจพวกเขาให้เต็มที่
มาให้ “จิตดี ศรีดี” พิธีกรข่าวคู่บุญได้สัมภาษณ์พูดคุยเปิดใจกันในรายการ จิตดี Talk หลังจากที่ “พุทธ พุทธอภิวรรณ องค์พระบารมี” ประกาศลาจากช่อง 8 ไปลุย Phuttha talk ช่องยูทิวบ์อย่างเต็มที่หลังธุรกิจโทรทัศน์อาจจะมาถึงจุดที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ซึ่งก็ยังมีข่าวลือตามว่าพุทธ จะไปนั่งเป็นพิธีกรข่าวให้กับช่อง 3 ในช่วงหัวค่ำ ซึ่งยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจนกับประเด็นนี้
จิตดี และ พุทธ นั่งเล่าเรื่องราวชีวิตการทำงานที่สู้มาด้วยกันจนมาถึงวันนี้ จิตดี ได้ถามพุทธว่ามีเรื่องอะไรที่เสียใจที่สุดในชีวิตไหม ทำเอาพุทธเล่าทั้งน้ำตา ฝากถึงแฟนข่าวอย่าทำแบบตน
“เรื่องที่เสียใจที่สุดในชีวิตก็คงเป็นที่ตัวผมเองเป็นคนบ้างาน ผมบ้างานมาก ผมเคยคิดว่าสักวันหนึ่งผมอยากจะประสบความสำเร็จ ผมไม่อยากมีหนี้สิน ผมอยากมีบ้านให้แม่อยู่ ผมเองก็ทำงานหนักมากเพราะบ้านผมกับที่ทำงานมันไกลกันมาก ผมจะไม่ค่อยได้กลับบ้าน ผมจะไปเช่าหออยู่มาทั้งชีวิตเพราะผมทำงานตลอด 7 วัน เช้ายันดึกยันสว่าง วนๆ อยู่แบบนี้ตลอด 7 วัน
จนวันนึงเรารู้สึกว่าเราประสบความสำเร็จแล้วในมุมของเรา ผมซื้อบ้านไว้หลังนึง ตกแต่งบ้านเรียบร้อยกะเซอร์ไพรส์แม่ว่านี่คือน้ำพักน้ำแรงของเราที่หลายสิบปีเราแทบไม่ได้กลับบ้านเลย เพราะเราทุ่มเทบ้างาน เพื่อมีสิ่งนี้ให้แม่ ปรากฎว่าวันที่พาแม่มาดูบ้าน แม่เดินๆ ดูแล้วก็ถามว่านี่บ้านใคร นี่เองบ้านเอก (ชื่อจริงของพุทธ) ผมพาแม่เดินดูห้องต่างๆ รูปภาพที่ผมสะสม แม่ผมสะกิดกลับบ้านเราเถอะลูก บ้านเราไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ ผมเลยรู้ว่าแม่ผมเริ่มเป็นอัลไซเมอร์(ร้องไห้)
ผมเลยรู้สึกว่าที่ผมทุ่มเทมาทั้งหมด มันไม่มีค่ากับผมแล้ว มันไม่มีค่าเลย ผมรู้เลยว่าแม่ผมจำอะไรไม่ได้แล้ว ที่ผมทุ่มมาทั้งหมดมันสูญสลายไปหมดเลย (ร้องไห้สะอื้น) เรารู้สึกว่าที่ผ่านมาเราทำเพื่อแม่มาตลอด แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ต้องการอย่างนี้ เรารู้สึกเฟล แต่ทุกวันนี้มันก็ทำให้เรารู้สึกว่าเราสามารถดูแลเขาได้ วันนี้ที่เรามีทุกอย่างแต่เราเอาความทรงจำแม่เรากลับมาไม่ได้แล้ว
แต่ทุกครั้งเราก็ยังดีใจนะเวลาเราเจอเขา เขายังจำได้ว่านี่คือเอก เอกมาแล้วเหรอ เอกเหนื่อยไหม (สะอื้น) ผมบอกกับแม่ผมเสมอว่าผมไม่เหนื่อยหรอก วันนี้ผมอยู่เพราะน้องผม และน้องๆ ในทีม อาการของแม่เรารู้ว่าเขาหลงๆ ลืมๆ น้องผมจะอยู่กับแม่ตลอด เราคิดว่าเราทำงานแล้วเราก็เอาเงินให้น้องไปดูแลแม่ เขาจะมารายงานช่วงนี้แม่อารมณ์รุนแรง ตอนจะเริ่มเป็นคนแก่จะมีอารมณ์แปรปรวนแต่เราไม่คิดว่ามันคืออาการอัลไซเมอร์ จนวันที่พามาดูบ้าน เราเลยได้หยุดคิดว่านี่คือสิ่งที่เขาควรจะต้องดีใจ ตอนผมซื้อบ้านหลังแรกเป็นบ้านหลังเล็กๆ เขาดีใจมาก เขาบอกผมทำได้แล้วเหรอดีใจจังแม่มีบ้านอยู่ แต่วันหนึ่งเราก็คิดว่าไม่ได้ เราต้องทำบ้านหลังใหญ่ พอวันที่เป็นบ้านหลังใหญ่กลายเป็นว่าเขาลืมแล้ว เขากลับจำบ้านหลังเล็กที่เราซื้อให้เขา”
ทุกวันนี้ได้แต่นั่งมองผู้คนอื่นใช้เวลาอยู่กับครอบครัว บอกถ้าคุณมีครอบครัวอยู่ใส่ใจพวกเขาให้เต็มที่
“ผมเห็นไอซ์ (ไอซ์ สารวัตร) พาแม่ไปเที่ยว ผมดีใจ บอกเขาไปใช้ชีวิตวันหยุดซะ ผมจะไม่กวนเขาเลย ให้เขาไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว เพราะในชีวิตผมพลาดเรื่องนี้มาแล้ว มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว ผมไปทำไม่ได้แล้ว ถ้าคุณมีครอบครัวอยู่ใส่ใจพวกเขาให้เต็มที่
ฝากคนดูที่บ้างานด้วยนะครับ บางทีเราคิดว่าเป้าหมายของเราคือที่สุดแล้ว มันจะตอบโจทย์ความสุขในชีวิต แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ เขาแค่ต้องการให้เราอยู่กับเขา แต่เราแทบไม่มีเวลาเลย ทุกวันนี้ผมเห็นใครใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ผมได้แต่นั่งมองทั้งๆ ที่เราก็ยังมีแม่เราอยู่นี่แหละ แต่เราไม่สามารถใช้เวลาด้วยกัน ไปเที่ยว เขาก็เดินเหินไม่ได้แข็งแรงแล้ว แต่ก็อย่างน้อยมันก็ชดเชยกันว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นเราก็มีทุนทรัพย์ในการดูแล แม้มันจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เราเสียช่วงเวลามีค่าที่จะเป็นความทรงจำร่วมกันที่มันหายไป”


