การเชียร์กีฬา คือสีสันสำคัญของการแข่งขัน แต่สำหรับ กีฬาคนพิการ การส่งกำลังใจที่ดี ไม่ได้วัดกันที่ความดังหรือความคึกคัก หากแต่วัดกันที่ “ความเข้าใจ” และ “การให้เกียรติ” ซึ่งเป็นหลักปฏิบัติที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล ทั่วโลกให้ความสำคัญกับแนวคิด การเชียร์อย่างเหมาะสม เพื่อไม่รบกวนสมาธิของนักกีฬา และไม่ส่งผลต่อการแข่งขัน โดยเฉพาะกีฬาคนพิการหลายประเภทที่ต้องอาศัยสมาธิสูง หรือใช้ประสาทสัมผัสด้านการได้ยินเป็นหลัก
หนึ่งในหัวใจสำคัญของการเชียร์กีฬาคนพิการ คือ การให้เกียรตินักกีฬา มองนักกีฬาในฐานะ “ผู้แข่งขัน” ไม่ใช่ผู้ที่ต้องการความสงสาร เสียงเชียร์และท่าทีจากผู้ชม ควรสะท้อนการยอมรับในศักยภาพ ความสามารถ และความพยายามของนักกีฬาอย่างแท้จริง
ขณะเดียวกัน การเชียร์ที่ถูกวิธี คือ ไม่รบกวนการแข่งขัน ด้วยการตะโกน โหวกเหวก หรือเคลื่อนไหวในจังหวะสำคัญ เพราะอาจส่งผลโดยตรงต่อสมาธิและผลงานของนักกีฬา โดยเฉพาะในกีฬาที่มีข้อกำหนดด้านความเงียบอย่างเคร่งครัด
ตัวอย่างที่ชัดเจน คือกีฬา บ็อคเซีย ซึ่งเป็นกีฬาที่ต้องใช้สมาธิสูงมาก ผู้ชมจำเป็นต้องเงียบสนิทในขณะนักกีฬาเตรียมและปล่อยลูกบอล อีกทั้งยังห้ามสัมผัสหรือก้าวล้ำเส้นสนาม เนื่องจากเพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยหรือเสียงรบกวน ก็อาจเปลี่ยนผลการแข่งขันได้ทันที
เช่นเดียวกับกีฬา โกลบอล ที่นักกีฬาผู้พิการทางสายตาใช้เสียงลูกบอลเป็นหลักในการกำหนดทิศทางและจังหวะการเล่น ผู้ชมจึงต้องรักษาความเงียบอย่างเคร่งครัดตลอดการแข่งขัน เพื่อไม่ให้เสียงเชียร์กลบสัญญาณสำคัญในสนาม
แนวปฏิบัติที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ คือ การให้กำลังใจอย่างเหมาะสม เช่น การปรบมือเบาๆ ในช่วงเวลาที่อนุญาต การส่งกำลังใจด้วยสายตา หรือการแสดงความชื่นชมหลังจบการแข่งขัน ซึ่งล้วนเป็นพลังใจที่นักกีฬารับรู้ได้โดยไม่กระทบต่อสมาธิ
การเชียร์กีฬาคนพิการอย่างถูกวิธี คือการยกระดับคุณภาพของผู้ชม และสะท้อนสังคมที่เข้าใจ เคารพ และพร้อมสนับสนุนกีฬาคนพิการอย่างแท้จริง
