คุณหญิงอรุณวตีถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลสักครู่แล้ว ศจีเดินออกมาหน้าตึกอย่างเงียบๆ ในสีหน้าเลื่อนลอย ผ่านโต๊ะวางอาหาร จาน ชาม และเศษขยะประดามีที่ยังคงระเกะระกะเกลื่อนกลาด กระดาษเช็ดมือปลิวว่อนไปตามแรงลม ท่ามกลางความเงียบสงัดวังเวง แต่แล้วศจีก็หยุดชะงัก เมื่อมองเห็นสุพรรณเดินออกมาจากเงามืด ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “คุณหญิงท่านเป็นยังไงบ้าง” ศจีได้แต่ส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอย “เขาพูดกันว่า...” แต่แล้วสุพรรณก็ชะงักกึก หยุดคำพูดเท่านั้น จ้องหน้าศจีอย่างเข้าใจ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “จะกลับบ้านไหม” “ฉันกำลังจะกลับบ้าน” “ผมจะไปส่ง” ศจีเดินเลยเขาไป สุพรรณเข้าไปแตะต้นแขนศจีเบาๆ “ลืมเสียเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคิดใหม่ตั้งต้นใหม่” แต่ศจีก็ยังเงียบขรึม สุพรรณเดินตามหลังศจีไป รายละเอียด...



