ณไตรเข้าห้องมา หงุดหงิดสุดขีด ถอดสูทปาลงพื้นด้วยความโมโห ย้อนนึกถึงตอนที่เนื้อนางฟ้อนแง้น โดยมีเจ้าแสนพรหมรีบเข้าไปโอบ ณไตรหันไปกวาดของบนโต๊ะ ทั้งกรอบรูป หนังสือ ปากกา หล่นพื้น ระเนระนาด ณไตรคิดถึงตอนเนื้อนางเชิดใส่ที่ระเบียง ชายหนุ่มมองแผลที่มือมีเลือดกรัง แล้วมองไปไกลอย่างเจ็บแค้น เพราะเข้าใจว่าเนื้อนางคือเมียเจ้าแสนพรหม ฝ่ายเนื้อนางในชุดนอน สีหน้าทุกข์ระทม คำฝายนั่งเยื้องอยู่ด้านหลัง “ต่อไปนี้ ถ้าเจอกันอีก ก็ไม่ต้องรู้จัก ไม่ต้องนึกถึงอดีต คิดเสียว่าหนานไตรที่เนื้อนางแต่งงานด้วย ตายไปแล้ว ผู้ชายคนนั้น พ่อเลี้ยงณไตร เค้าเป็นคนที่เราไม่เคยรู้จัก ไม่เคยใกล้ชิด ไม่เคยให้หัวใจ” รายละเอียด...



