กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีอีกาฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ในถิ่นที่มีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์ แต่พวกอีกาไม่พอใจในรูปร่างของตัวเอง โดยเฉพาะขนที่ดำสนิท มันอยากมีขนสีขาวเหมือนปุยเมฆ
วันหนึ่งหัวหน้าอีกาซึ่งบินออกไปเที่ยวต่างถิ่นได้กลับมาบอกกับบรรดาอีกาทั้งหลายว่า
“ข้ารู้วิธีที่จะทำให้ขนดำๆ ของพวกเรากลายเป็นขนที่ขาวสะอาดแล้วล่ะ”
พวกอีกาทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ หัวหน้าอีกาจึงบอกต่อไปว่า “ไปกับข้าซิ แล้วพวกเจ้าจะรู้”
แล้วมันก็ออกบินนำฝูงกาไปยังบึงน้ำใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่อาศัยของหงส์ เมื่อพวกอีกาเห็นบรรดาหงส์ฝูงใหญ่ที่กำลังไซ้ขน และหาอาหารอยู่ในบึงนั้น แต่ละตัวมีขนสีขาวสะอาดดุจปุยเมฆ ต่างก็รู้สึกอิจฉาในความงามสง่าของหงส์ พวกมันจึงเฝ้าสังเกตกิริยาท่าทางของหงส์ หลังจากนั้นอีกาตัวหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ข้ารู้แล้ว เป็นเพราะพวกหงส์มันลงเล่นน้ำและไซ้ขนอยู่เสมอๆ ขนของมันจึงขาวสะอาด”
หัวหน้าอีกาจึงบอกว่า “ใช่แล้ว ถ้าพวกเราย้ายมาอยู่ที่บึงใหญ่แห่งนี้ และได้ลงเล่นน้ำไซ้ขนเหมือนหงส์ ขนของพวกเราก็จะขาวขึ้นมาได้”
พวกอีกาต่างผงกหัวเห็นด้วยกับความคิดของหัวหน้ามัน ดังนั้น พวกมันจึงกลับไปพาพวกที่เหลือทั้งหมด อพยพมาอยู่ที่บึงแห่งนี้ และตั้งแต่นั้นมา พวกอีกาทั้งหมดก็พากันลงเล่นน้ำทุกวัน แต่ละตัวพยายามเอาจงอยปากไซ้ขนของมันเหมือนเช่นที่หงส์ทำ
เวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ผลไม้แถวนั้นที่พวกมันสามารถกินได้ก็ร่อยหรอลงเรื่อยๆ อีกาแต่ละตัวเริ่มอดอยากผอมโซ แต่ขนของมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขาวขึ้นมาเลย ยังคงดำสนิทเหมือนเช่นเดิม
“อีกไม่นาน ขนของพวกเราก็จะขาวแล้ว อดทนกันอีกหน่อย” หัวหน้าอีกาปลอบโยน
ในที่สุด พวกอีกาก็หมดเรี่ยวแรงที่จะเล่นน้ำและไซ้ขน และไม่มีแรงที่จะบินกลับถิ่นเดิม มันจึงค่อยๆอดตายกันไปทีละตัวๆจนหมดฝูง
.......
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เหมือนผู้อื่น ไม่ว่าจะเปลี่ยนในรูปแบบใด เช่น รูปร่างหน้าตา ที่อยู่อาศัย การดำรงชีวิต โดยไม่คำนึงถึงธรรมชาติดั้งเดิมของตัวเองนั้น ย่อมนำความทุกข์ และความหายนะมาสู่ตนในที่สุด
(เค้าโครงจากนิทานอีสป)
(จากหนังสือธรรมลีลา ฉบับที่ 109 ธันวาคม 2552 โดยไม้หอม)
วันหนึ่งหัวหน้าอีกาซึ่งบินออกไปเที่ยวต่างถิ่นได้กลับมาบอกกับบรรดาอีกาทั้งหลายว่า
“ข้ารู้วิธีที่จะทำให้ขนดำๆ ของพวกเรากลายเป็นขนที่ขาวสะอาดแล้วล่ะ”
พวกอีกาทั้งหลายได้ฟังดังนั้นก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ หัวหน้าอีกาจึงบอกต่อไปว่า “ไปกับข้าซิ แล้วพวกเจ้าจะรู้”
แล้วมันก็ออกบินนำฝูงกาไปยังบึงน้ำใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่อาศัยของหงส์ เมื่อพวกอีกาเห็นบรรดาหงส์ฝูงใหญ่ที่กำลังไซ้ขน และหาอาหารอยู่ในบึงนั้น แต่ละตัวมีขนสีขาวสะอาดดุจปุยเมฆ ต่างก็รู้สึกอิจฉาในความงามสง่าของหงส์ พวกมันจึงเฝ้าสังเกตกิริยาท่าทางของหงส์ หลังจากนั้นอีกาตัวหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ข้ารู้แล้ว เป็นเพราะพวกหงส์มันลงเล่นน้ำและไซ้ขนอยู่เสมอๆ ขนของมันจึงขาวสะอาด”
หัวหน้าอีกาจึงบอกว่า “ใช่แล้ว ถ้าพวกเราย้ายมาอยู่ที่บึงใหญ่แห่งนี้ และได้ลงเล่นน้ำไซ้ขนเหมือนหงส์ ขนของพวกเราก็จะขาวขึ้นมาได้”
พวกอีกาต่างผงกหัวเห็นด้วยกับความคิดของหัวหน้ามัน ดังนั้น พวกมันจึงกลับไปพาพวกที่เหลือทั้งหมด อพยพมาอยู่ที่บึงแห่งนี้ และตั้งแต่นั้นมา พวกอีกาทั้งหมดก็พากันลงเล่นน้ำทุกวัน แต่ละตัวพยายามเอาจงอยปากไซ้ขนของมันเหมือนเช่นที่หงส์ทำ
เวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ผลไม้แถวนั้นที่พวกมันสามารถกินได้ก็ร่อยหรอลงเรื่อยๆ อีกาแต่ละตัวเริ่มอดอยากผอมโซ แต่ขนของมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขาวขึ้นมาเลย ยังคงดำสนิทเหมือนเช่นเดิม
“อีกไม่นาน ขนของพวกเราก็จะขาวแล้ว อดทนกันอีกหน่อย” หัวหน้าอีกาปลอบโยน
ในที่สุด พวกอีกาก็หมดเรี่ยวแรงที่จะเล่นน้ำและไซ้ขน และไม่มีแรงที่จะบินกลับถิ่นเดิม มันจึงค่อยๆอดตายกันไปทีละตัวๆจนหมดฝูง
.......
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เหมือนผู้อื่น ไม่ว่าจะเปลี่ยนในรูปแบบใด เช่น รูปร่างหน้าตา ที่อยู่อาศัย การดำรงชีวิต โดยไม่คำนึงถึงธรรมชาติดั้งเดิมของตัวเองนั้น ย่อมนำความทุกข์ และความหายนะมาสู่ตนในที่สุด
(เค้าโครงจากนิทานอีสป)
(จากหนังสือธรรมลีลา ฉบับที่ 109 ธันวาคม 2552 โดยไม้หอม)
