บ่ายวันหนึ่ง ผมนั่งฟังพี่โต้งเล่นกีตาร์ร้องเพลง Oh! Darling ของ The Beatles วงดนตรีชื่อดังก้องโลกจากเมืองผู้ดี พอจบเพลงพี่โต้งวางกีตาร์พิงกับผนังห้อง แล้วถือกาแฟดำร้อนแก้วหนึ่งมายื่นให้ ผมรสขมๆ ที่พี่โต้งบอกว่า เพื่อนฝรั่งคนหนึ่งส่งเมล็ดกาแฟบดปลอดสารพิษ ที่ปลูกบนภูเขาในจังหวัดเชียงราย...
“ชัชมาหาพี่วันนี้ก็ดีแล้ว.. วันก่อนเรายังคุยเรื่องในป่าไม่หนำใจเลย.. พี่อยากรู้รายละเอียดเรื่องในป่าจากปากชัชคนเคยอยู่ในป่ากับ พคท. (พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย) วันนี้พ่อไม่อยู่ด้วยเราจะได้คุยเรื่องในป่ากันได้เต็มที่”
ผมเงียบ! ไม่พูดอะไรขณะที่พี่โต้งรินกาแฟดำร้อนลงในแก้วกาแฟตัวเอง จากนั้นก็ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะยิงคำถามถึงนักดนตรีเพื่อชีวิตเพื่อนคนหนึ่งของผมว่า
“..มือเท้าชัชยังแข็งแรงดี.. แต่ไอ้หว่อง-คาราวานขาเขาพิการ ไม่ดีเหมือนชัช แล้วมันอยู่ในป่าเดินขึ้นลงภูเขาแบบคนอื่นได้ยังไงล่ะชัช?”
นั่นเป็นคำถามแรกของพี่โต้งที่ถามถึงเพื่อน “หว่อง-มงคล อุทก” นักร้องนักดนตรีหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งวงคาราวาน ดนตรีเพื่อชีวิต ด้วยความอยากรู้ถึงการใช้ชีวิตในป่าของคอมมิวนิสต์
“พี่โต้ง.. เขตป่าเขาของคอมมิวนิสต์ไม่ได้ยากลำบากไปทุกหนแห่งนะครับ หว่องสังกัดหน่วยศิลป์ ซึ่งวงดนตรีเพื่อชีวิตทุกวงที่เคยเคลื่อนไหวอยู่ในเมือง จะมีทหาร ทปท. (กองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทย) คอยดูแลความปลอดภัยและอำนวยความสะดวกให้ระดับหนึ่งครับ เหมือน “หน่วยทฤษฎี” หรือ “หน่วย 20” ที่ผมสังกัดก็อยู่ติดกับหน่วยศิลป์ในชายแดนลาวครับ หว่องอาจเดินทางตามป่าเขาช้าหน่อย ลำบากหน่อย แต่ก็ไม่ได้ต้องเดินแบบเร่งรีบ การเดินในฐานที่มั่นก็เป็นเขตปลอดภัย ไม่มีอันตราย ไม่เหมือนสหายที่ทำงานอยู่ตามแนวหน้าครับพี่โต้ง”
“มันปลอดภัยมากขนาดนั้นเชียวเหรอชัช? ในฐานที่มั่นของคอมมิวนิสต์น่ะ”
“พี่โต้ง.. ในฐานที่มั่น ผมเดินไปไหนมาไหนคนเดียวได้ตลอด.. ครั้งหนึ่งผมเคยหลงทางอยู่ในป่า ผมต้องปลดเซฟตี้ปืนอาก้าและปืนพกตราดาว 9 มม. พร้อมจะยิงสัตว์ร้ายถ้ามันเกิดโผล่พรวดพราดมาครับ เส้นทางที่ผมหลงนะพี่โต้ง เป็นดินร่วนซุย เดินแต่ละก้าว ดินยุบยวบลงราวครึ่งฟุต บนเขาแห่งนั้นช่วงหน้าหนาว หนาวมาก หนาวจนต้นกล้วยยืนตาย นกบางชนิดตัวแข็งตกจากกิ่งไม้ น้ำในห้วยใสจนเห็นสาหร่ายสีเขียวปนเหลืองทอง ดูแล้วน่ากลัวจนผมไม่กล้าดื่ม กลัวเชื้อมาลาเรียกับเชื้อโรคอื่นๆ ผมหลงป่าคนเดียวนานสองชั่วโมงกว่าจะกลับสำนักอำนาจรัฐได้.. สหายชาวม้งบอกผมว่า.. สหายปวิทย์โชคดีที่ไม่ตกลงไปในหลุมตัวต่อ เพราะแถวที่ผมหลงน่ะเป็นดงต่อหลุม! เคยมีชาวบ้านม้งหลายคนตกลงไป ถูกฝูงต่อรุมต่อยและกัดกินร่างจนตายคาหลุมเลย!!”
“เวลาไปอาบน้ำตามห้วยในฐานที่มั่นก็ไม่มีอันตรายครับ ผมเคยไปอาบน้ำพร้อมหว่อง หว่องจะช้าหน่อย เขาต้องถอดขาเทียมข้างหนึ่งวางริมห้วย ก่อนจะลงไปแช่ครับ
ส่วนหงาน่ะ.. ผมขอชมว่าเขาเป็นคนที่กล้าหาญคนหนึ่งครับพี่โต้ง”
“ตอนเกิด “ศึกผาแดง” ที่จังหวัดน่าน ทหารรัฐบาลแอบยกกำลังเข้ามายึดภูสามลูก ผมกับหงา และนักดนตรีหน่วยศิลป์กลุ่มหนึ่ง ได้รับคำสั่งให้ไปปลุกปลอบขวัญประชาชนม้งในฐานที่มั่น
พี่โต้ง.. สมัยเคลื่อนไหวอยู่ในเมือง ผมกับหงา เคยยืนเป็นการ์ดอยู่หน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พอมาอยู่ป่า เมื่อได้รับภารกิจให้เดินทางไปฐานที่มั่น ขณะเดินทางไปยังเขตสู้รบ มีเครื่องบินลาดตระเวนบินวนเวียนเหนือเส้นทางที่เราต้องเดินผ่าน.. เส้นทางเดินไม่มีต้นไม้ใหญ่ไว้หลบภัยจากลูกปืน มีแต่วัชพืชเล็กๆ กับถ้ำตื้นๆ ริมทางเท่านั้น
หงาผลักผมให้เข้าไปหลบในถ้ำตื้นๆ แห่งนั้นพร้อมคณะหน่วยศิลป์ ส่วนหงายังยืนอยู่นอกถ้ำคนเดียว.. ถ้าเครื่องบินลำนั้นเกิดยิงลงมา.. คณะพวกเรากับผมน่าจะปลอดภัยจากกระสุนปืน แต่หงาเสี่ยงจะได้รับอันตราย เพราะยืนจังก้าอยู่นอกถ้ำคนเดียว”
ผมถือโอกาสถามพี่โต้ง ในฐานะที่เคยเป็นนักดนตรีอาชีพสมัยเรียนอยู่สหรัฐอเมริกาว่า
“พี่โต้งชอบวงดนตรีเพื่อชีวิตไทยวงไหนเป็นพิเศษครับ?”
“ชัช.. ส่วนตัวพี่ชอบวงเพลงเพื่อชีวิตเกือบทุกวง แต่ชอบที่สุดคือ หงา-คาราวาน มากกว่าใคร โดยเฉพาะเพลง “หยุดก่อน” และเพลง “กระต่ายกับเต่า” หงาแต่งเพลงมีความเป็นปรัชญาชวนคิด เพราะเนื้อหาเพลงคาราวานที่หงาแต่งและร้อง สื่อเนื้อเพลงง่ายๆ ซื่อบริสุทธิ์ บางเพลงเป็นเหมือนบทกวีชวนคิดเหมือนกับเพลง “Blowin’ in the Wind” ที่ บ๊อบ ดิแลน แต่งเป็นภาษากวี และร้องช่วงต่อต้านอเมริกาไปทำสงครามรุกรานเวียดนาม ที่โฮจิมินห์นำชาวเวียดนามสู้รบอย่างกล้าหาญ จนขับไล่ทัพอเมริกันเผ่นหนีอย่างกับหมาจุกตูดเลยนะชัช”
พี่โต้งแสดงความชื่นชมหงาอีกครั้ง เมื่อรู้เบื้องหลังที่หงาหลบไปพบ “ลุงไฟ ไม่ฟ้า” นับครั้งไม่ถ้วนที่หน่วย 20 กระทั่งหงาได้รับอนุญาตจาก “นายผี-อัศนีย์ พลจันทร” หรือชื่อจัดตั้งในป่าว่า “ลุงไฟ ไม่ฟ้า” อดีตกรรมการกลาง พคท. ผู้แต่งเพลง “คิดถึงบ้าน” หรือเพลง “เดือนเพ็ญ” ซึ่งเมื่อออกจากเขตป่า หงา-สุรชัย จันทิมาทร ได้นำมาร้องเผยแพร่สู่เมืองเป็น “คนแรก”
พี่โต้งยังมีมุมมองที่น่าสนใจต่อ หงา-คาราวาน มากกว่านั้นอีก โดยพี่โต้งบอกผมว่า..
“ชัช.. พี่ชอบหงามากๆ ก็ตรงที่ หงามีอุดมการณ์มั่นคงที่เห็นใจคนยากคนจน ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ไม่ตกเป็นทาสทุนนิยม ต่างจากนักร้องนักดนตรีเพื่อชีวิตบางคน-บางวง ที่เห็นเงินเป็นใหญ่ จนยอมไปอยู่ใต้ระบบทุนสามานย์ชุบเลี้ยงจนร่ำรวย แต่หงายังคงเหมือนเดิม.. เงินซื้อจิตกับวิญญาณคนอย่างหงาไม่ได้ หงาไม่ได้เป็นอย่างที่ทักษิณเคยพูดกับพี่และชัชว่า.. เงินซื้อพวกสารพัดผีให้โม่แป้งได้.. เงินทักษิณจึงซื้อ สส.-สว.-ข้าราชการ-พ่อค้านายทุน เปลี่ยนจาก “คน” กลายเป็น “ผี-โม่แป้ง” รับใช้ทักษิณโกงชาติไม่รู้จักพอ”
“..แต่พี่ก็เคยพลาดนะชัช ที่พ่อให้พี่ไปขอให้สนธิเป็นรัฐมนตรี แต่พี่ดันไปบอกสนธิให้ช่วยบริจาคเงิน 20 ล้านบาทสนับสนุนพรรคเพื่อเป็นรัฐมนตรี พี่พูดอย่างนั้นเพราะหวังจะได้เครดิตจากพรรคชาติพัฒนา ซึ่งตอนนั้นสนธิแม้จะมีเงินแต่ก็ถูกแล้วที่เขาไม่เอาตำแหน่งรัฐมนตรี เพราะถ้าคนรู้ สนธิต้องเสียชื่อในฐานะสื่อมวลชนนักคิดนักเขียนที่มีวิชั่นเป็นเลิศ”
“ส่วนไอ้คนที่เป็นนักธุรกิจการเมือง ที่ชัชกับพี่รู้จัก โผล่มาที่สำนักงานของพ่อแล้วบอกกับชัชว่า เขาเป็นนักธุรกิจ ถ้าพ่อเขาได้ตำแหน่งดี เขาก็พร้อมจ่าย พอรู้ว่าพ่อจะได้เป็นรัฐมนตรีช่วยคลัง คุมสำนักงบประมาณกับสำนักงบกลางเท่านั้นแหละ มันเซ็นเช็คเงินสด 150 ล้านบาทให้ชัชถือไปให้พ่อพี่เลย แต่ชัชดันไปเจอพ่อของมันก่อน เลยโดนยึดเช็คไป! มารู้ทีหลังจากพ่อพี่ว่า มันจ่ายเงินให้พ่อพี่แล้ว 200 ล้านบาท!”
เรื่องนี้เรื่องจริงครับ มีหลายคนรู้ตามที่พี่โต้งพูดครับ!!
“ชัช.. พี่ขอชมสนธิที่ครั้งนั้นไม่รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยคลัง สนธิมีเงิน แต่สนธิไม่ใช้เงินซื้อตำแหน่ง พี่เสียใจที่พี่ทำให้สนธิไม่ได้เป็นรัฐมนตรีในครั้งนั้น พ่อพี่ต้องการสมองของสนธิ ไม่ได้ต้องการเงินจากสนธิเลย”
ผมค้อมศีรษะคาราวะต่อจิตใจพี่โต้งที่ใจกว้างเหมือนน้าชาติ ยอมรับทุกครั้งยามผิดพลาด
เฮ้อ! หาก กกต. ยังไร้คุณภาพ รับใช้นักการเมืองเยี่ยงสุนัขผู้ซื่อสัตย์ ปล่อยให้ “นักการเมืองจอมปลอม” ใช้เงินซื้อเสียง ซื้อตำแหน่ง โกงชาติไม่รู้จักพออย่างทุกวันนี้.. ไม่นาน-ชาติไทยจะพังพินาศคาระบอบธนาธิปไตย-คณาธิปไตย-โจราธิปไตย-ประชาธิปไตยทุนสามานย์แน่ๆ!!!


