หน้าที่ประการหนึ่งของฝ่ายค้านคือ ตรวจสอบการทำงานของฝ่ายรัฐบาล และถ้าพบว่าการทำงานของรัฐบาลบกพร่อง ผิดพลาด และมีแนวโน้มว่าจะก่อให้เกิดความเสียหายหรือเกิดแล้วก็จะยื่นอภิปรายไม่ไว้วางใจ เพื่อบอกให้ฝ่ายรัฐบาลว่าได้ทำงานผิดพลาด บกพร่องประการใดและเสนอแนะแนวทางแก้ไข
ดังนั้น รัฐบาลจะต้องเปิดโอกาสให้ฝ่ายค้านทำหน้าที่ตรวจสอบ และในขณะเดียวกัน ทางฝ่ายรัฐบาลจะได้ทำการชี้แจงให้ประชาชนเข้าใจในสิ่งที่ฝ่ายค้านกล่าวหา โดยให้เวลาตามสมควรจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับประเด็นสำคัญมากน้อย และยึดประโยชน์ของประเทศและประชาชนโดยรวมเป็นหลัก
แต่รัฐบาลภายใต้การนำของอนุทิน ชาญวีรกูล ดูเหมือนจะไม่เห็นความสำคัญเกี่ยวกับหน้าที่ส่วนนี้ของฝ่ายค้าน จะเห็นได้จากพฤติกรรมของผู้นำรัฐบาลดังต่อไปนี้
1.กำหนดภารกิจต่อเนื่องต้องทำ จึงนำมาเป็นเหตุอ้างในการกำหนดวันอภิปรายไม่ไว้วางใจหรือได้ก็น้อยกว่าที่ฝ่ายค้านต้องการ
2.ไม่มั่นใจเสียงสนับสนุนจากพรรคร่วมรัฐบาล โดยเฉพาะพรรคเพื่อไทยจึงลากยาวเพื่อหาทางเจรจากับพรรคกล้าธรรมให้เข้าร่วมรัฐบาลหลังอภิปรายไม่ไว้วางใจ เพื่อหวังให้พรรคกล้าธรรมออกเสียงหนุนรัฐบาลเป็นการป้องกันพรรคเพื่อไทยงดออกเสียง หรือทำแนวร่วมกับพรรคเพื่อไทยและพรรคประชาชนโค่นล้มรัฐบาลแล้วตั้งรัฐบาลต่างขั้วตามที่เป็นข่าว ลักษณะอาการที่พรรคภูมิใจไทยเป็นอยู่ในขณะนี้ เข้าทำนองคำพังเพยที่ว่า วัวสันหลังหวะ (คือมีบาดแผลบนหลัง) กลัวอีกาที่บินผ่าน
อะไรคือเหตุทำให้พรรคภูมิใจไทยกลัวฝ่ายค้าน ทั้งๆ ที่เสียงของรัฐบาลมีมากพอที่จะชนะโหวตฝ่ายค้าน?
เกี่ยวกับประเด็นคำถามข้างต้น ตอบได้ไม่ยากถ้าได้อ่านคำสอนของพุทธที่ว่า “ฝ่ามือมีแผล อย่าจับต้องยาพิษ” แปลใจความได้ว่า ถ้าไม่มีความผิดพลาดบกพร่องปิดบังไว้ จะกลัวอะไรกับคำกล่าวหาของคนอื่น
ในทำนองเดียวกัน ถ้ารัฐมนตรีในคณะจากพรรคภูมิใจไทยเชื่อว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด บกพร่อง จะกลัวอะไรกับข้อกล่าวหาของพรรค เพราะสามารถชี้แจงให้ประชาชนเข้าใจได้ด้วยเหตุผล
แต่ถ้ามีความผิดพลาด บกพร่อง ปิดบังไว้ก็มีความกลัวเป็นธรรมดา เฉกเช่นจระเข้ใหญ่มีแผน ย่อมกลัวปลาซิวไล่ตอดแผลต้องหนีขึ้นบก ฉันใดฉันนั้น พรรคภูมิใจไทยจึงกลัวฝ่ายค้าน ทั้งๆ ที่พรรคประชาชนผู้นำฝ่ายค้านไม่มีบทบาทโดดเด่นในการเป็นฝ่ายค้านในอดีตที่ผ่านมา แต่อาจกลัวพรรคประชาธิปัตย์ 21 เสียง ในทำนองเดียวกับจระเข้ใหญ่กลัวปลาซิว เพราะมีแผลก็เป็นไปได้
สุดท้ายขอจบด้วยกลอน 2 บท ดังต่อไปนี้
ไม่ทำผิด ไม่บกพร่อง ไม่ต้องหวั่น
ไม่จำนรรจ์ ด้วยค่า ฝ่ายค้านเขา
ฟังลูกน้อง ฟ้องมา อย่าหูเบา
อย่าโง่เขลา ฟังความ เสียงข้างเดียว
ถูกเป็นถูก ผิดเป็นผิด คิดเองบ้าง
เดินผิดทาง ขึ้นมา จะโดดเดี่ยว
ในโลกกว้าง เหลือตน เพียงคนเดียว
ทั้งหวาดเสียว ทั้งสับสน ตนคือใคร